portret voorzitter
leefbaarheid
leefbaarheid

Dat een stad leefbaar moet zijn, is een eis die elke bewoner moet kunnen stellen. We weten, Den Haag zou nog veel beter moeten kunnen, maar tegenwoordig is 'leefbaar' al heel wat. Duidelijk is dat leefbaarheid in grote mate veiligheid betekent. Angst voor onveiligheid, niet alleen voor have en goed, maar ook voor lijf en leden, werkt verlammend en vergalt het leven. Er wordt een dreigende sfeer ondervonden op straat, in winkelcentra, tram, trein en station, en in het trappenhuis, op de galerij en bij de berging. En dat niet alleen 's avonds en 's nachts, maar hier en daar ook overdag. Daar komt nog de irritatie bij dat er niet wordt opgetreden tegen intimiderend rondhangende en illegaal handelende groepen. Elke illegaal, die vanwege criminaliteit, overtreding of overlast in aanraking komt met de politie, zal worden overgedragen voor uitgezetting. Vandaar het motto 'leefbaarheid' als minimumeis.

Voor de slachtoffers zwaar ingrijpende ervaringen, zoals berovingen, molest en inbraken, worden tegenwoordig slechts als kleine criminaliteit gezien. Iedereen kent de onveilige plekken in zijn woonbuurt. De politie kent vaak de overtreders, maar zegt zonder 'heterdaad' niets te kunnen doen. De PFP verwacht van de politie zero–tolerance op de prioriteiten, die door het gemeentebestuur worden vastgesteld. Voor veelplegers dienen de straffen cumulatief te worden toegepast. Ook in het verkeer dienen misdragingen te worden aangepakt. Overlast gevende cofeeshops voor alleen softdrugs zullen, na waarschuwing, worden gesloten of elders, buiten woongebieden, geconcentreerd. Gedacht wordt bovendien aan het legaliseren van het toeleveren van softdrugs.

Op veiligheidsgebied is nog veel op een gebrekkige manier georganiseerd. Tot begin deze eeuw waren er in Den Haag twee uiteenlopende doelgroepen voor de ordehandhaving: die voor de regering en de internationale organisaties, en lokaler, die voor de burger. Nu ook de burger doelwit van terrorisme kan worden, dient het veiligheidsbeleid voor beide groepen beter gecoördineerd te worden. Er zal voor de stad een veiligheidsplan tegen terrorisme worden opgesteld, evenals een plan tegen radicalisering.

De PFP bepleit het oprichten van een gemeentelijke Dienst Veiligheid en Handhaving. Bestaande projecten zullen daar bijeen worden gebracht. Bij voorkomende problemen rond een woning of persoon kan dan onmiddellijk gekeken worden of er nog andere problemen, zoals bekendheid bij overheidsinstanties een strafblad en openstaande boetes bestaan. Er kan vervolgens gecoördineerd opgetreden worden. Het effect van criminaliteit, intimidatie en overlast op de leefbaarheid en het imago van de stad is enorm. Hagenaars en bezoekers vragen zich regelmatig af, of de overheid hier wel echt greep op wil krijgen.

Voor de PFP is daarbij de overlast die een grote groep Hagenaars ondervindt belangrijker dan begrip voor, en de privacy van een kleinere groep daders. De pakkans moet veel groter worden. Het wapenmonopolie van de overheid moet worden gehandhaafd door preventief te mogen fouilleren en voertuigen te doorzoeken, in principe overal in de stad, alsmede op verdenking van drugsbezit of diefstal. De gemeente kan zorgen voor samenscholingsverboden, en woning–, straat– en gebiedsverboden. De PFP eist van de politie, dat veelplegers en andere (potentiële) daders zodanig op de huid worden gezeten, dat deze er voortaan vanaf zien overlast te veroorzaken. Zo niet, dan dienen zij berecht te worden.

De gebruikersruimten voor drugsverslaafden die de gemeente, ondanks grote tegenstand van omwonenden in de Schilderswijk en de Stationsbuurt heeft gecreëerd, geven hierbij een verkeerd signaal af. De verslaafden kunnen nu hun illegaal verkregen drugs, die vaak zijn betaald met geroofd geld, op een veilige door de overheid gerunde plek gebruiken.

Er moet een pragmatisch gebruik worden gemaakt van de mogelijkheden die de automatisering en de ICT bieden. Bestanden van verschillende overheidsinstellingen zullen worden gekoppeld en compatible worden gemaakt. Ook bij de andere betrokkenen dient een groter gevoel van urgentie en medeverantwoordelijkheid te komen. Het gemeentebestuur dient in overleg te treden met hulpverleners, artsen, scholen, religieuze leiders, woningbouwverenigingen, notarissen, banken, makelaars, enzovoorts, om criminaliteit te voorkòmen en op te sporen. Zij mogen zich niet meer verschuilen achter afspraken binnen de beroepsgroep. Er moet ook meer gebruik worden gemaakt van de kennis en expertise van politie en justitie zelf. De vakmensen en uitvoerders daar moeten hun respect èn hun trots terugkrijgen. Niet steeds zullen zij over alle maatregelen eerst intern en extern moeten overleggen met zogenaamde deskundigen die hun 'beleid' over alles heen draperen. Het gaat om het daadwerkelijk oplossen van reëel bestaande problemen. Het negeren en niet aanpakken van deze problemen leidt tot vluchtgedrag en stigmatisering van groepen, hetgeen de Haagse bevolking uiteen splijt.

De capaciteiten van de politiefunctionarissen dienen zoveel mogelijk te worden benut voor de kerntaken: het oplossen van zaken, het aanhouden van verdachten en het actief handhaven van de wet. Gegevenskoppeling, opname van aangiften, registratie en administratie moet aan anderen worden opgedragen. Zaken betreffende het welzijn van diverse doelgroepen dienen aan het welzijnswerk en de gezondheidszorg gedelegeerd te worden. Deze instanties zullen daarop afgerekend worden. Tijdgebrek mag dan voor de politie geen excuus meer zijn voor het niet aanpakken van haar taken. Politiemensen en ambtenaren kunnen zo zorgen, dat ze weer respect krijgen.

Door de nieuwe Dienst Veiligheid en Handhaving zullen tevens controles plaatsvinden van illegale bewoning, de leerplicht en inschrijving in het bevolkingsregister. Zij neemt daarbij de taken over van de Reinigingspolitie, Leerplicht, Stadsbeheer en Woningtoezicht. De nieuwe dienst functioneert als de ogen en oren van de politie. Overlast en criminaliteit in woningen en woningcomplexen zal worden tegengegaan door de verantwoordelijkheid van de eigenaren aan te scherpen. Het gaat o.a. om overlast, overbewoning, illegale bewoning, verkrotting, onderhuur criminele activiteiten en leegstand. De woningbouwverenigingen bijvoorbeeld hebben hier voldoende geld en personeel voor in huis, omdat zij veel bezit hebben verkocht en gesloopt. Voor de toestand in en rond stations, haltes, parkeergarages en uitgaansgelegenheden zal daadkrachtig worden overlegd met de exploitanten. Afspraken zullen worden gemaakt over situaties waar de verantwoordelijkheden elkaar overlappen, zoals met de spoorwegpolitie over gedrag in tunnels en bij in– en uitgangen.

Preventie is niet altijd vrijblijvend.

De PFP wil dat de overheid ingrijpt voordat het te laat is, dus ook in het leven van individuen. Vaak kan men ontsporing mijlenver zien aankomen. Het begint soms met spijbelen en een winkeldiefstal. Deze gegevens gecombineerd leveren inzicht op bij wie het mis kan gaan. Dergelijke jongeren moeten worden beschermd tegen zichzelf, en de maatschappij tegen hen. Ouders van kinderen die het verkeerde spoor opgaan dienen verplicht deel te nemen aan ouderschapscursussen.

De PFP tolereert geen geweld buiten, noch binnen de privésfeer. Om die reden kiest de PFP voor een keiharde aanpak van seksueel en huiselijk geweld, eerwraak, loverboys en andere gedwongen prostitutie, kindermishandeling en kinderverwaarlozing. In de laatste twee gevallen moet eerder uit huis worden geplaatst. Tot nu toe krijgen de betreffende ouders teveel de kansen om te bewijzen, dat ze hun kinderen in het verderf storten.

De PFP wil zonodig overgaan tot gedwongen opname van drugsverslaafden en psychiatrische patiënten. Voor een psychiatrische situatie kiest niemand in vrijheid. Het gaat om een ziektebeeld, waarbij hoort dat de gemaakte keuzen slecht zijn voor de patiënt en de omgeving. Het psychiatrische ziektebeeld en de verslaving bepalen welke keuzen en handelingen er gedaan worden. Er bestaat dan al geen vrije keuze meer, en dat vormt het argument om in te kunnen grijpen en de vrijheid te beperken.

Voor mensen die het verkeerde pad hebben gekozen, moeten de straffen hoger en effectiever worden. Het kan niet zo zijn, dat criminelen na aanhouding meteen weer de straat op mogen. Zonodig moet de Haagse Algemene PolitieVerordening worden aangescherpt en aan de rijksoverheid om scherpere wetten worden gevraagd. De gemeente zal haar verantwoordelijkheid nemen om verkeerd gedrag zelf meer sanctioneren door boetes, korten op de uitkeringen en politiedetentie. Dergelijke acties kunnen worden begeleid met publiciteit en acties, zoals wapeninleveracties op scholen.

De Hagenaars moet ook de kans worden geboden zelf verantwoordelijkheid te dragen voor de veiligheid en leefbaarheid in straat, buurt en stad. De burgers moeten verdachte adressen en kentekens kunnen doorgeven. Buurtorganisaties en straatgroepen mogen de eis stellen, dat hun buurt veilig wordt ingericht en kunnen vragen om overleg of acties door de gemeente of de politie. Op een dergelijk verzoek dient actie te volgen.

info@partijfranspostma.nl
Valid XHTML 1.0 Strict